Hatice Şeker Erdoğan: Doğurganlık oranının düşmesi ekonomik değil, sağlık politikalarıyla doğrudan ilişkili

Erdoğan, Sağlık Bakanlığı verilerine dikkat çekerek, Çocuk, Ergen, Kadın ve Üreme Sağlığı (ÇEKÜS) birimlerinin 2002’de 298 iken 2024’te 90’a düştüğünü, buna karşın birinci basamak başvurularının aynı dönemde katlanarak arttığını hatırlattı.

Ancak Erdoğan’a göre asıl sorunlardan biri de kamuoyunun ve sağlık emekçilerinin güncel verilere zamanında erişememesi. Sağlık Bakanlığı’nın temel sağlık göstergelerini ve ÇEKÜS verilerini yaklaşık iki yıl gecikmeyle yayımlamasını eleştiren Erdoğan, bu durumun bilinçli bir tercih olduğuna dikkat çekti.

Sağlık Bakanlığı verileri dünyadaki örneklerin aksine güncel olarak değil, iki yıl geriden yayımlanıyor diyen Erdoğan, "Bu gecikme, sahadaki yıkımın ve politik tercihlerin görünmez kılınmasına hizmet ediyor. Bugün 2025’i konuşurken hâlâ 2023 verileri üzerinden tartışma yürütmek zorunda bırakılıyoruz. Oysa sağlık politikaları güncel, şeffaf ve denetlenebilir verilere dayanmak zorundadır. Bilimsel çalışmalar açıkça gösteriyor ki doğurganlık; güvenli gebelik, doğum öncesi ve sonrası destek, nitelikli aile planlaması hizmetleriyle yakından ilişkilidir. Ancak bugün bu hizmetleri sunan ÇEKÜS yapısı sistemli biçimde zayıflatılmıştır” dedi.

Erdoğan, Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) ve OECD raporlarında da vurgulandığı üzere, koruyucu kadın sağlığı hizmetlerinin güçlü olduğu ülkelerde hem anne-çocuk sağlığı göstergelerinin hem de planlı doğurganlığın daha dengeli seyrettiğini belirtti.

“Aile Yılı” ilanının sahadaki gerçeklikle örtüşmediğini ifade eden Erdoğan şöyle devam etti:

“Kadınlara daha fazla çocuk çağrısı yapılırken, bu çocukları sağlıklı koşullarda dünyaya getirecek kamusal sağlık altyapısı geriletiliyor. Doğurganlık teşvikle değil, güvenle artar. ÇEKÜS birimlerinin kapanmasının aynı zamanda ebe ve hemşire iş gücünde uzmanlık kaybına, birinci basamakta ise aşırı iş yüküne yol açtığını vurgulayan Erdoğan, bunun uzun vadede hem kadın sağlığını hem de sağlık emekçilerinin tükenmişliğini derinleştirdi. Aile politikaları, kadının omzuna yük bindirerek değil; bilimsel, kamucu ve koruyucu sağlık hizmetlerini güçlendirerek yürütülmelidir. Aksi halde ‘Aile Yılı’ söylemi, içi boş bir temenniden öteye geçemez.”