Bursa'da, Hak-İş üyesi bir işçi, artan yoksulluk, güvencesiz ve ağır çalışma koşullarına, hak gasplarına dikkat çekerek 1 Mayıs öncesi ortak mücadele çağrısı yaptı.
Yoksulluk her geçen gün daha da derinleşiyor. Fazla mesaiye kalıyoruz, saatlerimizi veriyoruz ama o fazla mesailerin karşılığı vergiye gidiyor. Banka promosyonlarımız, birilerinin keyfi harcamalarına, holding sahiplerinin “hobi”lerine aktarılıyor. Patronlar çıkıp “Şu futbol kulübüne sonsuz destek” açıklamaları yaparken, o destek işçinin cebinden kesilenlerle sağlanıyor. Kısacası patronlar milyonları keyfi harcamalara ayırırken, biz 12 saatlik mesailerle neredeyse karın tokluğuna çalıştırılıyoruz. Bu kadar ortak sorun varken 1 Mayıs’ın neden ortak kutlanamadığını sormak gerekiyor. Sendikalar neden yan yana gelemiyor? Bu parçalanmışlıktan kim fayda sağlıyor? Açık ki bu bölünmüşlük en çok patronların ve mevcut düzenin işine yarıyor. Bölünmüş işçi, güçsüz işçidir.
Bugün birçok işçi 1 Mayıs’a katılmıyor. Çünkü işçi yoksul, borçlu ve gelecekten umutsuz. Kiminin çocuğu var, kiminin kredi borcu; çoğumuz akşam ne yiyeceğini düşünmekten başka bir şey düşünemez haldeyiz. Ama İşçiler korkuyor ve güvencesiz. En önemlisi, işçiler ne sendikalara ne yönetenlere güvenmiyor. Hatta yan yana çalıştığı işçiye bile güven duymuyor. Böyle bir ortamda 1 Mayıs işçinin kendi günü olmaktan uzaklaşıyor. Alanlar bölünüyor, katılım düşüyor. Hatta birçok iş yerinde 1 Mayıs günü izin değil, daha uzun mesailer dayatılıyor.
Oysa 1 Mayıs tam da bu koşullara karşı söz söyleme günüdür. Yoksulluğa, sömürüye, güvencesizliğe karşı itirazın günüdür. Aynı zamanda dünyada artan savaş politikalarına, emperyalist saldırganlığa karşı işçilerin ortak sesini yükseltme günüdür.
Gerçek birlik, ancak işçilerin kendi ortak mücadelesiyle mümkündür. Şu açık ki, işçiler 1 Mayıs’a katılmadan, o alanı kendi alanı olarak görmeden hiçbir şey değişmeyecek. Bugün asıl ihtiyaç olan, iş yerlerinde bu soruları sormak ve tartışmaktır: 1 Mayıs neden kutlanmalı? Neden yan yana gelmeliyiz? Bu parçalanmışlık nasıl aşılacak? Çünkü başka bir yol yok. Ya parçalı, sessiz ve güvencesiz kalacağız… Ya da yan yana gelip sözümüzü, gücümüzü büyüteceğiz.